Tulipany Darwina wywodzą się od starych odmian angielskich; pierwsza odmiana nazywała się Charles Darwin. Rosną silnie, ale kwiaty są średniej wielkości, u wielu odmian ciemne, fioletowe, brązowe, a nawet prawie czarne. Nieliczne mają kwiaty smugowane. Rozmnażają się dobrze. Nadają się przede wszystkim do uprawy na kwiat cięty. Kwitna późno, w połowie maja, i są bardzo trwałe.

Tulipany liliokształtne pochodzą od tulipanów Darwina i gatunku Tulipa retroflexa o długich, zaostrzonych płatkach. Po nim to odziedziczyły kształt kwiatów, chociaż niektóre odmiany mają mniej wydłuzone wierzchołki płatków. Barwy kwiatów są na ogół czyste - czerwone, różowe, żółte i białe, a także fioletowe , rzadziej dwubarwne, z obwódką. Łodygi u wielu odmian są niedostatecznie sztywne i łatwo się krzywią. Mimo to, a także mimo średnich przyrostów cebul, są to odmiany bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów. Kwitną w tym samym czasie co tulipany Darwina.

Tulipany pojedyncze późne wyrózniają się bardzo silnym wzrostem i dość dużymi kwiatami, często o kształcie owalnym i czystych, lśniących barwach. Niektóre z nich mają po kilka kwiatów na pędzie i nazywane są bukietowymi. Termin kwitnienia podobny jest do tulipanów Darwina  czy liliokształtnych, chociaż niektóre odmiany zakwitają o kilka dni wcześniej. Przyrosty cebul są dobre. Szczególnie nadają się do uprawy na kwiat cięty.

Tulipany Rembrandta obejmują odmiany o smugowanych kwitach, pochodzące od tulipanów późno kwitnących z innych grup, a przede wszystkimk od tulipanów Darwina. Na białym, zółtym, różowym, czerwonym czy bardzo ciemnym, brązowym lub fioletowym tle płatki mają regularnie ułozone smugi i kreski. Są to odmiany poszukiwane przez kolekcjonerów, chociaż nie rozmnażają się zadowalająco.